ඉදින් මේ තිත්ත කළුවරේ
තාරුකා නෙතු පියන් වැසුනා
පිපුණු සේපාලිකා මල් මතට
පිණි කඳුළු කැට හෙමින් වැටුනා...
දුවේ නුඹ නිදි අතර
ආකහේ මහ හඬින් හැඬුවා
අවරගිර සැඟවගිය සිහිනයක
මතක බණ යන්තමින් ඇසුනා...
මැදියමේ සඳු හෙලූ තුසර බිඳු
අම්මගේ නෙතු කොනෙක රුඳුනා
කවුළුවෙන් ඇදී ආ හිරිකඩක
තාත්තාගේ සුවඳ තිබුනා....
හැමදාම අපිට හූ කියා යන
යකඩයා රවාගෙන ඇදුනා
දුර ඈත බමර හඬ ඇහුනු විට
අදත් මගෙ හිත කීරි ගැහුනා
................
........
හීනෙනුත් 'නේරංජනා නදිය'
"ඉදින් එන්න.." යි කියා කොඳුරයි..
දමා යන්නට නොහැකි එක ම දේ
නුඹේ ඔය කිරි සුවඳ විතරයි !
අපි හරියට කළුවරේ පියාඹන කුරුල්ලෝ වගේ කියලා මට හිතෙනවා. එක රූනට එකට පියාසර කලත් අපේ දෙපැත්තෙන් ඉන්නේ කවුද කියලා කළුවර නිසා අපිට පේන්නේ නෑ. තටු රිදෙන, හිත රිදෙන හැම මොහොතක ම අපි ආදරේ ම අය අපේ දෙපැත්තෙන් ම ඉන්නවා කියලා හිතාගෙන අපි පියාඹනවා.
එ'ත් රූ එලිවෙලා, යන්තමින් ඉර එලිය වැටෙන කොට අපේ ආදරණීයයන් අපි ලඟ නැතිබව අපිට පේනවා. කවදාවත් ඉර පෑයුවේ නැත්තන් හොඳයි කියලා හිතෙන්නේ එ' වෙලාවට. එතකොට අපිට හිත රවටාගෙන උනත් ගොඩාක් දුර පියාඹන්න පුළුවන්.
"ඇස් දෙක පියාගෙන ඉගිල්ලෙන කිරිල්ලී.... හිම කුණාටු වලින් බේරාගෙන උඹව කුඩුවට ඇරලන්න මට පුළුවන්. එ'ත් ඇසිපිය විවරවෙන මොහොතකින් බිඳී සුන්වෙන හීනෙකට නමක් දෙන්න නම් මට බෑ..... "
දුරුතු සීතල ඇවිත්
නෙතු කොනේ කඳුළු මල් පිපේවී
නවම් මහ පාළුවට
මළ සුලං රුලි ඔහේ හමාවී
තනිරූල් පොතක නුඹ ගැන ලියූ...
කවි පෙලක් ඉකිගසා හඬාවී
තාරකා නැති තිත්ත කළුවරේ
නොකියා ම මං ගිහින් තියේවී.....
chandana_jayakody@yahoo.com
1 comments:
හරිම අගෙයි සහෝ... බොක්කටම වදින්න ලියලා තියෙනවා..
හැමදාමත් ලියන්න.. අපි බලනවා..
Wish you all the best !!
Post a Comment